13-05-08

Op een zucht van de overwinning!

Gisteren stond ik in een zonovergoten landelijk Elsegem aan de start van de duathlon over 3 km lopen, 32,5 km fietsen en nog eens 3 km lopen. Ondanks het (iets te) warme weer en een beetje last van hooikoorts had ik er wel zin in. Tijdens de voormiddag voelde ik me nochtans echt nog niet goed. Ons zoontje had mij immers slecht en vooral weinig doen slapen. Gelukkig voor mij verdween die vermoeidheid naarmate de dag vorderde.
Na een rommelige start kon ik vrij snel naar de kop van de wedstrijd opschuiven. In de beginfase waren het vooral Verkaemer en Duvivier die de forcing voerden. Uiteindelijk kende Verkaemer de te verwachten terugval en kon Duvivier eigenlijk niet echt ver weglopen. Ik wisselde in derde stelling op 6 seconden van Duvivier en vlak achter de Fransman Tetart. Duvivier had zich door een snelle wisselen kunnen afzonderen van de rest en reed enkele honderden meters voor een groepje van 5 dat vlak na het eerste looponderdeel was ontstaan. Ik probeerde nog tot bij Duvivier te rijden, maar aangezien ik niet echt zeker van mijn stuk was liet ik me inlopen door de achtervolgers. De samenwerking in dat groepje was vrij goed, waardoor we Duvivier uiteindelijk vrij snel bij de lurven konden vatten. De snelheid die we ontwikkelden was blijkbaar niet voldoende om uit te sluiten dat minder snelle lopers uit de achtergrond terugkwamen, waardoor er er na een 10-tal kilometer een groep van 20 renners ontstond. Vlak na deze samensmelting versnelden Wim De Waele en Filiep Parein. Ik liet even begaan, maar besloot uiteindelijk om toch de sprong te wagen. Vanuit de kop van het peloton plaatste ik een versnelling. Ik was ervan overtuigd dat ik wel één of meerdere atleten gingen meenemen. Tot mijn verbazing kreeg ik niemand mee in mijn zog. Gelukkig geraakte ik vrij snel in het spoor van de 2 vluchters (al moest ik daarvoor heel even bijzonder snel fietsen). De samenwerking was optimaal tot de laatste kilometers van de fietsproef. We begonnen elkaar te bekijken. Niemand had blijkbaar zin om de laatste kilometers voor het lopen voor zijn rekening te nemen. Achteraf beschouwd had ik daar als snelste loper van de groep mijn verantwoordelijkheid moeten nemen, maar ik meende dat we 'veilig' waren. Ik kwam als derde uit de laatste wissel, maar kon vrij snel Wim en Filiep remonteren. Filiep bleef echter aandringen en slaagde erin om opnieuw in mijn spoor te komen. Ik hoorde aan zijn ademhaling dat hij serieus aan het forceren was, waardoor ik absoluut niet panikeerde... Tot ik hoorde dat Duvivier en Tetart in aantocht waren en bijzonder snel naderden. Dit had ik niet verwacht. Op zo'n 500 meter van de finish werd ik ingehaald. Ik probeerde aan te klampen, maar meer dan dat lukt niet, waardoor ik als derde finishte op amper 5 seconden van winnaar Duvivier, die wel een heel knappe laatste run neerzetten.

Taktisch gezien zette ik niet mijn beste wedstrijd neer, maar op sportief vlak kan ik niet anders dan tevreden zijn met deze prestatie. Het lijkt erop dat mijn fietsen opnieuw op het oude niveau aan het komen is. Vorig jaar werd ik in de recreatieve wedstrijden nog genadeloos uit het wiel gereden terwijl ik nu de wedstrijd tijden het fietsen hard kan maken. Jammer voor de gemiste winst, maar de duidelijke progressie op de fiets maakt heel veel goed.

Sportieve groet! 

 

 

 

09:40 Gepost door Pieter in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |